Samenvatting

Deze tekst verantwoordt waarom nauwkeurige aantekeningen over het leven en de stigmatisering van Dorothea Visser zijn vastgelegd. Hoewel zij zelf onbekend wilde blijven, achtte de auteur het zijn plicht om feiten en waarnemingen zorgvuldig te bewaren, juist om misverstanden en scheve voorstellingen te voorkomen. Zonder een definitief oordeel te vellen over de oorsprong van de verschijnselen, wil deze tekst getuigen van wat werkelijk is waargenomen, opdat dit bijzondere leven niet in vergetelheid raakt.

De pastoor aan het woord:

“Meermalen is mij te verstaan gegeven dat men het als mijn plicht beschouwde nauwkeurig aantekening te houden van alles wat ik bij of omtrent Dorothea Visser uit Gendringen, als gestigmatiseerde, zou waarnemen. Na haar overlijden schreef mij een eerwaarde vriend dat hij vreesde dat zij door de wereld te weinig gekend en nog minder erkend was, en dat het daarom des te belangrijker was alles vast te leggen wat van en over haar bekend was, zelfs ogenschijnlijke kleinigheden en onverklaarbare zaken. In dit oordeel kan ik mij geheel vinden.

In de jaren waarin Dorothea leefde is er veel over haar gesproken en geschreven, zowel vóór als tegen haar, zoals vaker gebeurt bij voor de wereld ongebruikelijke verschijnselen. Dit speelde zich af in een tijd waarin men sterk geneigd is alles te verklaren vanuit natuurkrachten, en waarin wat niet wetenschappelijk verklaarbaar is, ofwel wordt gerelativeerd, ofwel aan duistere invloeden wordt toegeschreven. Werkelijk gekend, zoals de werkelijkheid bij haar was, is Dorothea echter nooit ten volle geweest.

Voor haarzelf was bekendheid allerminst wenselijk. Zij verlangde ernaar geheel verborgen te blijven en had gewild dat niemand haar in deze toestand had aanschouwd. Toch kan men, indien men veronderstelt dat hier Gods hand werkzaam was om Zijn liefde, geopenbaard op het Kruis, aanschouwelijk te maken, menen dat een zekere bekendheid daartoe had kunnen bijdragen. Tegelijk wordt vaak gesteld dat zulke zaken beter verzwegen kunnen worden om spot te vermijden. Dat standpunt deel ik niet. Wat God zichtbaar maakt, hoeft niet verborgen te worden uit vrees voor ongeloof of spot.

Daarmee wordt geen definitief oordeel uitgesproken over de aard van deze verschijnselen. Het feit blijft echter dat, ondanks herhaald onderzoek, noch een natuurlijke oorzaak is aangetoond, noch enig bedrog is vastgesteld. De stigmatisering heeft bij Dorothea Visser drieëndertig jaar onafgebroken bestaan en ging gepaard met vele opmerkelijke omstandigheden.

Deze aantekeningen willen deze feiten bewaren voor de vergetelheid. Zij steunen op eigen waarneming, op betrouwbare getuigen en op Dorothea’s eigen verklaringen. De laatste drieëntwintig jaren van haar leven heb ik haar van nabij gekend, haar vertrouwen genoten en de zielzorg over haar gedragen.

Deze notities vormen geen volledige levensbeschrijving, maar een ordening van wezenlijke momenten en ervaringen.”