Stille plek

Op het kerkhof in Olburgen zag ik voor het eerst haar naam op een grafsteen: Dora Visser. Het was een eenvoudige, stille en ingetogen plek. De overbuurvrouw vertelde iedere voorbijganger opnieuw over Dora’s leven — alsof haar verhaal niet verloren mocht gaan, alsof het levend moest blijven in woorden en herinneringen. Zo heb ook ik haar enigszins leren kennen.

In die tijd woonde ik in Leuvenheim, in retraitecentrum Klein Sion. Samen met enkele vrienden fietste ik regelmatig naar Olburgen. Het was geen lange tocht, maar wel een tocht met een duidelijke intentie. We bezochten Dora’s graf, baden er enkele gebeden en stonden in stilte stil. Het was eenvoudig en zonder uiterlijk vertoon, maar het had diepe betekenis.

Later verhuisde ik van Leuvenheim naar Sittard. Toch bleef Dora Visser mij trekken. Er bleef een stille verbondenheid, een verlangen om terug te keren naar die plaats van rust en herinnering. Sindsdien ga ik er jaarlijks naartoe — voor een gebed om zegen voor de toekomst en voor andere intenties die ik in stilte met mij meedraag.

Het is een stille plek, waar Dora heeft gewoond. Een plek van rust die ook anderen uitnodigt om erheen te komen. Wat begon als een eenvoudig graf op een dorpskerkhof, is uitgegroeid tot een kleine bedevaartplaats. Mensen komen er, houden even stil, spreken een gebed en gaan weer verder — niet zonder geraakt te zijn.

Bid voor ons, Dora. Tot ziens. — pastoor Geudens